Bu nedenle at nalı tarihte büyücülere karşı da kullanılmış, büyücü olduğundan şüphe edilen yaşlı kadınlar öldürülünce bir daha geri gelmemeleri için tabutlarının üzerlerine birer at nalı çakılmıştır.
Hıristiyanlıkla birlikte kilise birçok inançta olduğu gibi, at nalı ile ilgili kendi hikayesini yarattı. Bu hikaye onuncu yüzyılda geçiyor. Canterbury Kilisesi'nin başpiskoposu St. Dunstan din adamı olmadan önce nalbantlık yaparmış. Bir gün şeytan kılık değiştirerek işyerine gelir ve at ayağı şeklindeki ayaklarına nal takmasını ister. St. Dunstan şeytanı hemen tanır ve ona "ayaklarına nal takabilmesi" için onu duvara zincirlerle bağlaması gerektiğini söyler. Şeytanı çok sıkı bir şekilde duvara bağlayan nalbant nalın çivilerini o kadar acı ve ızdırap verecek şekilde çakar ki sonunda şeytan aman dilemek zorunda kalır. Nalbant Şeytan'a bir daha Allah'a inanan hiçbir insanın evine girmeyeceğine dair söz verirse serbest bırakacağını söyler. Şeytan "Peki, o insanları nasıl ayırt edeceğim" diye sorunca da nalbant bir süre düşünür, elindeki nalı havaya kaldırır ve "İşte işaret bu olacak" der, "Bunu kapısının üstünde gördüğün hiçbir eve girmeyeceksin." 
Çok yaygın olan bu inancın temelindeki efsane, aslında toplumsal örgütlenmeye dair çeşitli ipuçları vermektedir: Demirciler, toplumsal işbölümü içinde, özellikle silahları üreten kişiler olarak, her zaman büyük bir önem taşımıştır. İkinci bir ipucu, belki de hayvanların evcilleştirilmesiyle, insanın çevresindeki doğayı egemenliği altına almasıyla ilgilidir. Alet yapan, giderek endüstriyi keşfeden insan, artık Şeytan’a bile sözünü geçirebilecek duruma gelmiştir.
At nalı kapıya gelişigüzel asılmaz. Kapının tam üzerinde ve uçları yukarı bakacak şekilde olmalıdır ki iyi şans uçlarından aşağı süzülüp gitmesin.